Dit is Isabelle. Ja, dat prutteltje daar. Isabelle is een eindexamenkandidate havo. En op zich vindt Isabelle dat hele eindexamen niet zo heel erg.  Ze zeurt wel veel over dat het o, zo moeilijk is en o, zo vervelend en o, zo vies. Maar dat Isabelle, die houdt gewoon van klagen – wie niet-. Want, heel eerlijk gezegd valt het allemaal wel mee. Een paar daagjes vrij, drie uurtjes in een gymzaal met andere mensen en geconcentreerd een toets maken, kopje thee of koffie erbij en alles rustig aan. Volgende week zijn de laatste twee examens en dan is alles weer voorbij.

MAAR NU… *dundundunduuuuu* is er één probleem. Eén minuscuul probleem. En dat probleem heet: het wiskunde-examen. Want ondanks die hele leuke en lieve 6,8 voor wiskunde van laatst en de duizenden bijlessen is Isabelle nog steeds geen Einstein in de maak. Alles hangt af van dit ene examen bestaande uit de 3F’s: formules, fouten en frustraties. Arme Isabelle.

Maar jullie kunnen iets doen, jullie kunnen iets betekenen voor deze eindexamenkandidate. Dus, kom in actie. Stuur al jullie wiskundeknobbels op naar Isabelle. Zelfs al is je wiskundeknobbel verouderd, te klein, bijna defect of niet geschikt voor kneusjes wiskunde A, alle kleine beetjes helpen.

Dus steun Isabelle nu en stuur je wiskundeknobbel naar:
Giro π

En natuurlijk krijg je er iets voor terug: een luchtgitaar en verder hééééééél echt HEEL veel liefde.

Ik zeur echt teveel over wiskunde.

Laat dat wiskunde maar weg. Ik zeur te veel.

Het aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah-gevoel.

Het Nederlands examen van vorige week ging over het aah-gevoel. Wanneer je een diertje ziet lijden en je denkt: “Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah.” Dat gevoel. Nou hoef je met eekhoorntjes in deze filmpjes geen medelijden te hebben, hoor. Ze zijn namelijk overvoed, worden verwend door alle bezoekers van het park en zijn bovendien ontzettend brutaal. Je hoeft maar iets van eten bij je te hebben en ze komen al bij je smeken.

“He, Isabelle. Heb je eten bij je?”
“Je bent een eekhoorn.”
“Ja dus?”
“Je hoort niet te praten, óf te smeken. Bovendien hoor je je eigen eten te zoeken. Zo gaat dat in de natuur.”
“Jaja, geef me dat eten nou maar.”

Zoiets, zeg maar. Alleen dan in het Engels.

Alleen heb ik vandaag geen goede inspiratie. Het is zo’n ik-heb-twee-moeilijke-examens- gehad-en-over-twee-dagen-wiskunde-examen-HELP-dus-ik-ben-moe-en-lui-dagje. Ik weet zeker dat iedereen wel eens zo’n dagje heeft. Dus bij deze, een filmpje uit Londen. Dan ga ik nu in de zon liggen slapen naast mijn konijn. Doei!

Ps. Vergeef me mijn slechte filmkunsten
Pps. En die leuke pirouette in het tweede filmpje
Ppps. En mensen die zichzelf terugvinden in het filmpje. Vergeef me ook dat, alsjeblieft.
Pppps. Stink wordpress zegt dat ik geld moet gaan betalen om video’s up te loaden, dus daarom maar via een omweg via youtube. Misschien wordt het wel een youtube hit (of niet)

Theevirus, examens en excuses.

Zet je schrap, dit wordt een blogje met zoveel mogelijk inhoud in een paar regels gepropt.

Bam. Ik ben terug uit Engeland. Eigenlijk al één week en één dag, maar hé klein detail. De vakantie in Engeland was in één woord geweldig. Van kleine Engelse gehuchtjes, slechte wegen dwars door het bos, tot er met Londen, Brighton en Canterbury. Alles gezien en gedaan. Inclusief het boottochtje met storm op zee, het Engelse weer, kapotte leidingen in de stacaravan (de warmwater leiding knapte terwijl ik onder de douche stond. Heel fijn, echt héél fijn), het tochtje met de Engelse bus & de gatverdammeviesranzigebleghhoekunnendieengelsedáteten fish & chips. Maar ik vermaak jullie liever met de foto’s – onderaan dit berichtje -.

Mijn excuus voor het feit dat dit nu pas typ is ook in één woord samen te vatten: examens. Ik hoor bij de duizenden leerlingen die dit jaar examen doet. Om vandaag te beginnen met kunst. Ik doe geen uitspraken erover want zodra ik zeg dat het zó goed ging en ik sowieso een tien heb valt het altijd tegen wanneer het lager is. Dus, nee. Het enige wat ik over het examen zeg is dat het over Lady Gaga  ging. En dat toen we de videoclip van Telephone kregen voorgeschoteld, inclusief bijhorende examenvragen, ik bijna in de lach schoot.

Om dit blogje nog maar snel te vullen met wat andere onzin. Sinds ik terug ben uit Engeland drink ik liters groene thee dus ik vermoed dat er wel degelijk een soort theevirus bestaat in Engeland, dat heel besmettelijk is. En nu ik het virus heb ga ik iedereen hier in Nederland besmetten en dan raakt de hele wereld besmet en gaan we er allemaal aan omdat we teveel drinken. Dundunduuuu.

Dat, of de verkoop van thee stijgt en daardoor wordt de economische crisis opgelost.

Oké, Isabelle. Stop maar met leren, want dit gaat helemaal verkeerd. Zijn er trouwens nog meer eindexamenkandidaten onder ons? Over voormalig kandidaten met tips?

Ps. Het bewijs voor het o, zo besmettelijke theevirus; word keurt het woord goed!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Leuke dagen

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Zoals belooft, dit is een leuke week geworden. Voor mij tenminste, ik weet niet hoe jullie week was. Misschien ben je wel chagrijnig omdat je je voorhoofd niet kunt zien en is daarom je hele week verpest. Wie weet. Maar goed, mijn week was goed/leuk/gezellig/feesterig – doorstreep wat niet van toepassing is -

Woensdag deed ik mee aan de op zich best wel heel erg verplichte sponsorloop voor eindexamenleerlingen van mijn school. Maar liefst vijftig kilometer, ik herhaal VIJFTIG KILOMETER (VIJFTIG! Laat dat even tot je doordringen.) heb ik gerend en gefietst door het platteland van de achterhoek. Met zon er bij, met tegenwind en met uiteindelijk een mooie regenbui tijdens de laatste acht kilometer. Maar he, het was voor een goed doel namelijk kankerbestrijding. ‘s Avonds, toen alle eindexamenleerlingen brak op school zaten, was er een lerarenconcert voor het goede doel. En niet te serieus. Denk liever aan een gymleraar verkleed als Lady Gaga inclusief jurk en pruik, je eigen Nederlands leraar in een strak leren broekje, leraren verkleed als Abba en op het allerlaast de ietwat serieuzere acapella optredens  van de leraren. En mijn spierpijn en de gekkigheid van de leraren hebben uiteindelijk ook iets bereikt, namelijk 17,000 euro voor het goede doel. Applaus !

Als beloning voor die vijftig kilometer was gisteren het eindejaarsgala. Compleet met het hele gebeuren van kappersafspraken, krullen in je haar, uren tutten voor de spiegel met liters make-up, die make-up er weer afhalen en last minute alleen een beetje mascara over je hele gezicht smeren. Het eindejaarsgala van mijn school is hier in de buurt nogal een dingetje en daarom staat er altijd veel publiek, fotografen van de plaatselijke krant en probeert iedere leerling het mooiste vervoersmiddel te krijgen. Vriendinlief en ik hadden ons originele vervoersmiddel. Met gala jurk en al zaten wij in de bakfiets. Zus van vriendinlief moest trappen, wij mochten zwaaien als de koningin. Resultaat?  Automobilisten die spontaan stoppen, uitstappen en foto’s van ons maken.

Het gala zelf was al helemaal fantastisch. Met een niet zo heel erg chic diner en meisjes die hun hakken opgaven en op blote voeten dansten. 6 vwo had nog het idee om meel naar beneden te gooien tijdens het gala maar om een vreemde reden (heeft vast niets te maken met de stunt van een paar dagen geleden) ging dat feestje niet door. Vijf uur feest en ruim 2000 foto’s verder was het gala officieel afgelopen en ging het feest door in het café.

Maar hiermee zijn de leuke dagen nog niet afgelopen. Want, terwijl ik dit typ ben ik ook mijn koffers aan het pakken. Leren voor mijn examens in de vakantie? Nauwelijks.  Ik ga “leren” in Engeland. Een week lang. Ja, ja de komende dagen zit ik een uurtje onder Londen te vertoeven. Ik ga naar Brighton, naar Oxford, naar allerlei leuke Engelse dorpjes, naar mijn oom die iets boven Oxford woont en tenslotte, natuurlijk, ook naar Londen zelf. Jeej me!

Maar goed, de beurt is aan jullie. Leuke week gehad? En wordt volgende week een leuke week?

Ps. Bij geprek aan een vooraanzicht van mijn jurk waarbij ik ook nog eens een heel charmant gezicht trek geef ik jullie een uitzicht op de achterkant van mijn jurk. En die andere twee foto’s zijn van de bakfiets. Alvast een sorry aan vriendinlief en zus van vriendin als ze dit op het internet vinden. Ik neem Luke Pritchard wel mee uit Engeland als goedmakertje.

Meelstorm

Bron: facebook van een klasgenote.

Deze week wordt een leuke week. Tenminste, dat hoop ik. Want nu ik in het eindexamenjaar zit worden er allerlei bijzondere dingen in één week gepropt. De laatste lesdag, eindexamenstunt, een sponsorloop van vijftig kilometer (VIJFTIG kilometer!) voor eindexamenleerlingen  -verplicht-, het eindexamengala, het eindexamenfeest in een café verderop en tenslotte, last but not least, de kater aan het eind van deze week. Puntje één, de laatste lesdag, was vandaag. Het was de laatste verplichte lesdag, daarna mag je je op gaan geven voor de lessen.  Puntje twee, de eindexamen stunt, was ook vandaag. Maar dat wist ik niet zeker. Het zat namelijk zo; geen van de eindexamenleerlingen wist nu wat nou eigenlijk de bedoeling is. Het was complete chaos in vijf havo en zes vwo.

Een paar weken geleden hadden een paar mensjes uit zes vwo een facebookgroep opgericht. Dat is zo’n groepje op facebook die je helemaal privé kunt maken en dan kun je mensen uitnodigen en samen praten over dingen zoals de schapenfokkerijdag, de ik-heb-een-piercing-op-het-puntje-van-mijn-neus dag óf een eindexamenstunt zoals in ons geval. Eén meisje had een berichtje geplaatst over wat de bedoeling was. We zouden met slaapzakken en in pyjama de school gaan bezetten als ware hippies maar dan zonder de drug maar mét lays light paprika chips. Onderaan het berichtje stond dat toevoegingen aan de stunt welkom waren. Niemand had iets toe te voegen. Wel had iedereen een ander idee. De facebook groep werd door iedereen onder gespamt met ideeën. Leraren vastbinden aan een paal, op school kamperen met caravans en tentjes – zoals de eindexamen leerlingen van vorig jaar – , een toren van stoelen bouwen, kliko’s op school plaatsen, een beachparty en weet ik nog wat meer. Eén idee was om champagne, glitters, confetti en hagelslag over de onderbouwers heen te gooien wanneer ze pauze hebben. En dat idee werd vandaag in werking gezet.

Rond twaalf uur had de onderbouw op mijn school pauze. Op de bovenste verdieping verzamelde alle bovenbouw leerlingen. Hoewel bijna niemand meel of glitters bij zich had, wist iedereen in de bovenbouw van de stunt af. We keken glimlachend toe hoe alle onderbouwers, niets wetend, gingen zitten. Toen ging er een harde toeter af en begon de chaos. Pakken meel werden geleegd en de witte sneeuw viel naar beneden. De onderbouwers lachten, gilden en renden compleet wit weg. Zelfs sommige leraren rolden over de grond van het lachen.  Applaus voor zes vwo. Maar de stunt was nog niet afgelopen. Toen de meel opstoof gingen onbedoeld de ventilatoren aan, gevolgd door het brandalarm. Alle 1800 leerlingen werden naar buiten gestuurd en nog geen vijf minuten later kwam er een brandweerbusje aan geracet. Chaos compleet. Pas na een halfuur mochten we weer naar binnen. Maar we waren nog niet binnen toen de intercom van onze school meedeelde dat vanwege de chaos en rotzooi de school voor de rest van de dag gesloten was.

Gelukkig voor onze school volgen er, door de slechte organisatie, nog twee examenstunts. Ben benieuwd of we weer vrij krijgen.

Week 4 – 5 guilty pleasure songs

Guilty pleasure liedjes, wie kent ze niet. Het zijn liedjes die eigenlijk te fout voor woorden zijn maar waar je heel stiekem best wel graag naar luistert. Ik heb genoeg liedjes waar ik stiekem best wel graag naar luister, de één erger dan de ander. Hier staan er een paar op een rijtje.

1. Man Die Bak door JaxPlosion.

Als je het youtube filmpje bekijkt, zet je dan schrap want dit liedje slaat nergens op. Het is geïnspireerd op een gedicht door Oboema (misschien ligt het aan mij maar ik heb geen idee wie dat is) Een vriendin van mij zong het liedje vorig jaar iedere les. En het is zo’n liedje dat, als je het eenmaal hoort, niet meer uit je hoofd wil. Vandaar. En stiekem is het een best geinig liedje.

2. Wannabe door Spice Girls

Geloof het of het niet maar ik heb twee cd’s van de spice girls op mijn kamer liggen. Nou ja, ze zijn weliswaar van mijn zus maar hé, klein detail. Eén van de nummers van de Spice Girls vind ik stiekem nog steeds leuk; wannabe. Gewoon, omdat je lekker mee kan krijsen en door de kamer stampen op het liedje. En ik geloof dat ik vast niet de enige ben die soms staat de krijsen:”Joooooooooooooooo, I tell you what  I want , what I really really want. So tell me what you want , what you really, really want.”

3. Woolly Bully.

Woolly wie? Wooly Bully. Een lp uit de jaren zeventig of tachtig, gekocht door mijn ouders in die tijd en geliefd door mij. Ik heb hem al eerder op mijn blog geplaatst maar o gut, dit liedje is zo verslavend.

4. Jeugd van tegenwoordig.

Geloof het of niet maar stiekem vindt ik de liedjes van de Jeugd van Tegenwoordig wel leuk. Op zijn tijd kan ik best mee krijsen met Get Spanish. En ik ken de tekst van Sterrenstof he-le-maal uit mijn hoofd. Ja, echt. Nu is de tekst niet zo diepgaand of ingewikkeld. Maar toch.

5. LMFAO

Dat zegt genoeg, geloof ik zo.

En nu is de beurt aan jullie, wat is nou echt jullie guilty pleasure liedje?

Ps. Ik heb Sexy and I know it vervangen door I’m Elmo and I know it. Bewust, niet per ongeluk hoor ! Gewoon omdat het Elmo is.